Nie opowiadałbym teraz żadnej historii,
gdyby mój pradziadek nie założył się o wszystko,
że przeniesie ten kościół nad rzekę Bellinger.
Lub gdyby Lucinda Leplastrier nie dostała łezki Księcia Ruperta.
NOWA POŁUDNIOWA WALIA AUSTRALIA, 1848
Niespodzianka!
Wszystkiego najlepszego, Lucindo.
Jakie to piękne.
- Twoja własna łezka księcia Ruperta. - Ostrożnie, nie za mocno.
Delikatnie.
- Widzisz, nawet młotem nie da rady. - Spróbuję siekierą.
Lucindo, spróbuj szczypcami.
- Podoba mi się taka, jaka jest. - Śmiało.
- Zaryzykuj. - Przekonasz się.
- Dokładnie tutaj. - Raz, dwa, trzy.
Teraz!
Mój pradziadek, Oscar Hopkins, miał skórę jak jego matka.
DEVON - ANGLIA
Wprawdzie wypalono raka, polewając kwasem jej wrażliwą skórę,
ale i tak umarła.
Tato!
Odejdź!
Zostaw mnie!
- Oscarze! - Tato!
Od tamtej pory morze miało dla Oscara zapach śmierci.
BOŻE NARODZENIE - OSIEM LAT PÓŹNIEJ
Ten dzień nie będzie się różnił od innych dni Wszechmogącego.
Nie będziemy urągać Wszechmogącemu pogańskimi rytuałami.
Inni mogą nas krytykować i naśmiewać się,
ale oni tkwią w ciemności własnej pychy...
i będą smażyć się w piekle.
"A światłość w ciemności świeci...
"i ciemność jej nie ogarnęła".
Nie.
Nie będziemy wzorem innych wyznań używali papistowskiej nazwy.
Boże Narodzenie.
Posegregowałeś guziki mamy.
Tak, ojcze.
Podstawowym kryterium jest barwa,
z widmem od lewej do prawej.
Drugim kryterium jest wielkość.
Bardzo dobrze.
- W porządku. - "Nie czyń mnie ani biednym, ani bogatym.
"Dostarcz mi odpowiedniego pożywienia".
- Amen. - Amen.
Czy panicz Hopkins mógłby pomóc przy karmie dla świń?
Oczywiście.
Proszę.
Co to jest?
- Świąteczny pudding. - Dla ciebie.
Zjedz.
To jest pokarm szatana.
Jest Boże Narodzenie.
Niektórzy tak powiadają, ale nie pracują u mnie.
Paniczu Hopkins,
zechciej pomóc przy zbieraniu okazów.
Oskar skosztował puddingu.
Nie smakował jak owoc szatana.
Dobry Boże,
jeśli chcesz, by Twoi wyznawcy jedli pudding...
dla uczczenia dnia Twych urodzin,
daj znak pokornemu słudze.
Dobry Boże,
jeśli jest Twoją wolą, by ludzie jedli pudding, pokaraj go.
Oscar był przerażony tym, co zrobił.
Bracia.
Baptyści.
Katolicy.
Anglikanie.
Teraz ojciec nie był już wyrocznią w kwestii bożej woli.
Oscar nauczył się osobiście zadawać Bogu pytania.
Daj mi znak, że do mnie przemawiasz.
Proszę, dobry Boże, nie.
Bóg kilkakrotnie powtarzał przesłanie.
Kościół anglikański.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć...
Oscar nie chciał opuszczać siedziby Braci z Plymouth,
ale wolą Boga było, by odszedł.
Właśnie o to mi chodzi, Hugh.
Na łaskę bożą nie można zasłużyć. To dar.
Betty, daj spokój tym nowinkom.
Spójrz, nie było tego.
- Przestań. Tylko pogarszasz sprawę. - Pojawiają się z dnia na dzień.
Wiesz, ile dziś rano zebrałem na tacę?
Mury zawsze były zawilgocone. Nie umarliśmy od tego.
Ten heretyk podkrada nam wiernych jednego po drugim.
Zostaniemy z pustymi rękoma, a on obrasta w tłuszcz.
- To jego syn. - Rzeczywiście.
- Hugh, twój krzyż! - Wracaj do domu! Odejdź stąd!
Nie depcz mojej sałaty! Wynocha!
Chwileczkę! Mam powołanie.
Mam powołanie.
- To tylko rodzynki. - Pewnie nie jest do nich przyzwyczajony.
Co pocznie twój biedny ojciec?
PomyśI, jaki bóI mu zadajesz.
Wiem. Ale on tkwi w błędzie.
Nie dostąpi zbawienia.
Mimo to musisz do niego wrócić.
Nie mogę, choć tego pragnę.
Ojciec z pewnością cię kocha.
Tak. Bardzo.
Ja też go kocham.
Nie stać nas, Hugh.
- Chłopiec ma powołanie. - Co to znaczy?
Bóg powołał go do służby.
Jesteś po trzech kieliszkach, Hugh.
Będę go nauczał, Betty. Poślę go do mojej starej szkoły.
Kto by pomyślał.
Oscar wiedział, że bracia modlili się, by grzesznik wrócił na ich łono.
Ale nie mógł wrócić,
tak jak ojciec nie mógł mu tego rozkazać. Obaj trwali w uporze.
Matka Lucindy miała świadomość,
że jej dumna córka...
nie pasuje do otoczenia.
Grzeczny piesek.
Osiem jajek.
Poszłam popływać.
Po śmierci ojca powinnyśmy były wrócić do domu.
- Do jakiego domu? - Do Anglii.
Pogodziłam się z tym, że zmarnowałam swoje życie, zostając tutaj,
ale nie mogę znieść myśli, że skrzywdziłam ciebie.
Mamo.
Jesteś taka gorąca.
Zimno mi.
Hej, Dziwaku! Na polowanie!
Nie!
Niestety, kocham wyścigi
Kocham wyścigi i kocham Nancy Dawson
Byłem pewien, że to mieszkanie Westa.
- Nie... - Fish.
To moje mieszkanie, Fish.
Wprowadził się na tę klatkę. Skaut powiedział, że mieszka pod dwójką.
- A może pod jedynką. - Wejdź, proszę.
Lubisz stawiać, Dziwaku?
- Co stawiać? - Jasne, że nie lubisz.
- O co ci chodzi? - O gonitwy.
- Sportowe? - Końskie.
Końskie?
W którym momencie gonitwy trzeba coś stawiać?
Zakłady, stawianie forsy.
- Wiesz, co to są zakłady? - Nie wiem.
Dajesz forsę bukmacherowi...
i jeśli koń, który ci się spodobał, wygrywa,
bukmacher oddaje ci dwa albo trzy razy tyle.
Trzy razy tyle, ile mu dałem?
Słusznie się domyśliłeś.
- Nabierasz mnie. - Nie, to dla mnie nowość.
Wychowałem się w małej, zabitej deskami wiosce w Devon.
- Muszę już iść, Dziwaku. - Nazywam się Hopkins.
Jak?
To moje nazwisko.
Nie szastaj pieniędzmi. Nie jesteś hazardzistą.
- Kto to jest... - "Hazardzista"? West jest hazardzistą.
Zaczyna od małej sumy, a kiedy mu podchodzi karta,
podnosi stawkę i w jednej chwili traci wszystko.
Spójrz na tę klacz. Revenger's Lass.
Trzy do jednego w pierwszej gonitwie. Pokaże, co potrafi, jest silna w zadzie.
Obejrzyj ją sobie z tyłu.
Numer 10 to...
Sailor.
- Złapałeś bakcyla. - Nie, dziękuję.
- Demoralizuję cię. - Ależ skąd, Fish. Nie rozumiesz?
- To nie miejsce dla ciebie. - Jesteś wysłannikiem Pana.
Uspokój się, Dziwaku.
Modliłem się o pieniądze,
a teraz będę miał z czego opłacić rachunki.
Szybciej, bo zaraz będzie pierwsza gonitwa. I tak pójdę do piekła.
To Sailor. Fish, czy on jest silny w zadzie?
Chodź, Dziwaku.
Mój pradziadek wygrał pierwszy zakład.
Tak się zwykle zaczynają dzieje upadku...
nałogowych hazardzistów.
Przestańcie! To moje drzewa!
Powinna była mi o tym powiedzieć.
- Zamierzała wrócić do domu. - Tu jest nasz dom.
To nie jest podpis mojej matki.
Owszem. Podpisała to w moim biurze. Wszystko skalkulowała.
- Pięć farm po 4000 akrów każda. - To wszystko należy do mnie?
- Będę tym zarządzał. - Do twojej pełnoletności.
Moja matka by tego nie zrobiła.
Dziewczyno, z taką fortuną szybko znajdziesz męża.
Dlaczego nic nie wiedziałam?
Miałem ci o tym powiedzieć dzisiaj, po pogrzebie matki.
- Nie trzeba było uciekać. - Zostaję tutaj.
Nie możesz. Zamieszkasz w Parramatcie ze mną i z panią Ahearn.
Będziesz się uczyła na pensji panny Cousin.
Nie!
- Chodź, dziecko. - Proszę mnie nie dotykać.
Pewnego dnia będziesz bogata.
Nie o to chodzi.
Nie o to.
PORT W SYDNEY - ROK PÓŹNIEJ
Lucinda nigdy nie płynęła statkiem. Nigdy nie była w Sydney.
Zabrała ze sobą kwit bankowy na cała swoją fortunę...
i niecierpliwe pragnienie poznania tego, co jej matka nazywała...
"światem pracy".
Eksplozja łezki księcia Ruperta nie była czymś,
HUTA SZKŁA KSlĘCIA RUPERTA NA SPRZEDAŻ
co Lucinda mogła łatwo zapomnieć.
Wiedziała, że szkło nie jest tym, czym się wydaje.
Nie jest ciałem stałym, lecz płynem.
I nawet jeśli jest kruche jak lód na kałuży w Parramatcie,
jest też mocniejsze od piaskowca z Sydney.
Można na nim zbudować życie równie dobrze jak na czymś innym.
Dziękuję.
To o wiele za dużo.
Powodzenia, panienko.
Ten Francuz, Leplastrier,
spodziewa się znaleźć eksperta od szkła, a znajdzie zaledwie entuzjastę.
Skoro interesuje go moje hobby,
postaram się udzielić mu rady.
- Pański gość. - Świetnie. Wprowadź go.
Monsieur Leplastrier?
To jest z Botany.
A to drugie od Halleta z Londynu.
Proszę porównać pod światło.
To jest z Londynu.
Jest żółte.
A to takie czyste.
Cudowne.
A teraz pièce de résistance.
- Niech pan tego nie robi! - Dlaczego?
Bo wie pan, co się stanie,
gdy pan to zniszczy.
Przepraszam.
Nie ma za co przepraszać.
Ta huta szkła, która jest na sprzedaż w Darling Harbor...
- Chcę ją kupić. - Kupić?
Pomoże mi pan?
Nie znam się na kwestiach finansowych.
Znam techniczną stronę zagadnienia. Zaraz przyjdę.
Dziękuję panu.
Proszę się nim nie przejmować. Niech pani nie odchodzi.
Muszę coś załatwić z pewnym duchownym.
Nie może mi pan pomóc.
Przeciwnie, chętnie pani pomogę kupić hutę szkła.
- Mam ponad 10000 funtów. - Niemożliwe.
Założy się pan ze mną?
Monsieur Leplastrier.
15, 16, 17, 18, 19...
Stój. Więcej dla ciebie, mniej dla biednych.
- To wszystko, czego potrzebuję. - Potrzebujesz nowych ubrań.
Co ci się nie podoba w moich?
Wszystko.
Zdobywasz fortunę i marnujesz ją.
Spójrz na siebie. Wyglądasz jak strach na wróble.
Pewnie dlatego, że noszę twój płaszcz.
Przepraszam.
Podobno uregulowałeś rachunek w sklepie. I pijesz kawę.
- To nie kawa. - Nie?
Chcę ci zadać pytanie. Masz jakieś dochody?
Dziękuje, wolę postać. Pogniewam się, jeśli mnie okłamiesz.
Nie okłamuję pana.
Od 15 lat nie mogę sobie pozwolić na kawę.
A ty, biedaczyna, który nie ma grosza przy duszy...
z wyjątkiem tego, co zdołam wyskrobać, jesteś taki łaskawy, że przysyłasz mi...
ten luksus.
Proszę się nie martwić.
Bóg mnie zaopatrzy.
Nie smakowała panu kawa?
Nie udawaj niewiniątka. Jesteś zatruty ideami swojego ojca.
- Jestem niewinny... - Ojciec daje ci pieniądze.
Przysięgam, że nie. Nie dałby mi grosza na te studia.
Od wyjazdu widziałem go tylko cztery razy.
Więc skąd te pieniądze?
Przyjechałem do Oksfordu, by zebrać fundusze na odbudowę mojego kościółka.
Musisz mi obiecać,
że nie zrobisz niczego, co mogłoby splamić moje imię.
Drogi panie Stratton,
nie ma potrzeby składać takich obietnic.
Wysłałem kawę, bo kocham was oboje.
Nie chciałem was obrazić.
Panienko.
Nie sprzątaj tych próbek szkła, Kate.
- Mają tak leżeć? - Posegregowałam je.
Wielebny Dennis Hasset wiedział, że postępuje nierozważnie.
Odnotował w dzienniku pierwsze spotkanie z tą niezwykłą dziewczyną.
A potem wykreślił wiele innych, poprzednio umówionych spotkań,
w tym zebranie rady parafialnej.
Miał pan słuszność, wybierając granat.
Znakomicie.
Kim jest ta kreatura?
Sydney oczekiwało na skandal.
Nie mogło znieść widoku tych dwojga razem.
Pozwolić jej obcować ze słynnym Charleyem Figiem, gdy miała na to ochotę.
Lub z jej księgowym, Jimmym D'Abbsem.
Wielkie nieba.
Harvey Briggs kupił sobie parowiec.
- Mógłby nas zabrać do Pittwater. - Albo do Zatoki Mossmana.
- Kto by wsiadł na parowiec Briggsa? - Wolałabym do Pittwater.
Moglibyśmy pływać cały dzień.
Popatrzcie. Dwa tygodnie temu rozsypywała je wszędzie.
- Nie macie dosyć kart? - Proszę, jeszcze jedno rozdanie.
Przegrałaś już 3 gwinee. Poza tym jest po 2:00.
Jeszcze jedno rozdanie.
D'Abbs, masz dbać o jej interesy, a nie doprowadzać ją do ruiny.
Nie musi grać, jeśli nie chce.
- Pas. - Pas.
- Pięć w kiery. - Pas.
Osiem w piki.
Jak ryba w wodzie. Złapała bakcyla.
Demoralizujemy cię.
Jestem zazdrosny o twoją namiętność.
- Nabijasz się ze mnie. - Nieprawda.
Ogrzewam się przy cudzym ogniu.
Nauczysz mnie postępować ostrożnie i z rozmysłem?
Dokooptujmy kogoś. Mam kumpla, bystry chłopak nazwiskiem Wilson.
- Ja to zaniosę. - Nie jest mi ciężko. Pracowałam na farmie.
- Powinnaś jechać do Londynu. - Dopiero co tu przyjechałam.
Żeby kupić najnowsze maszyny. To rzuci Sydney na kolana.
- Jest? - Tak.
Podpisałam!
- Jestem właścicielką huty szkła. - Gratuluję.
Muszę przyznać, że się bałam.
Zerwałem dziś przyjaźń z Tomem Wilsonem.
Dlaczego?
Mówił o tobie obraźliwe rzeczy.
Co takiego?
Że całymi nocami oddajesz się hazardowi...
z Jimmym D'Abbsem, Charleyem Figiem i innymi osobnikami.
Powiedziałem Wilsonowi, że to insynuacje.
Żeby nie powtarzał plotek. Że D'Abbs to twój księgowy...
i że spotykasz się z nim tylko w moim towarzystwie.
Mam rację, prawda?
Przykro mi, że się posprzeczałeś z przyjacielem.
Czy jest w tym ziarno prawdy?
- Bywam w domu pana D'Abbsa. - I grasz w karty?
Czułam się osamotniona.
Ale chodzisz tam trzy lub cztery razy w tygodniu.
Wilson wspominał o grze na statku w Pittwater.
I o tańcach.
- Nie raz i nie dwa. - Nie było żadnych tańców.
- Muszę już iść. - Mieliśmy uczcić twój zakup.
- Jestem zbyt senna. - Mamy wołowinę.
- Mam spotkanie z panem Queale'em. - O tej godzinie?
- Muszę podpisać jakiś dokument. - Jego biuro jest już zamknięte.
Umówiliśmy się w Petty's Hotel.
Przykro mi z powodu twojego przyjaciela.
Lucinda miała uczucie niezmiernej ulgi.
Bez odpowiedzialności, bez konieczności wyboru.
Z każdą przegraną ubywała jedna cegiełka w podwalinach jej fortuny.
W zeszłym tygodniu dowiadywałem się o Kościół Towarzystwa Misyjnego.
- Przepraszam. - Rozważ to, Dziwaku.
- Wyślą mnie, jeśli zechcę. - Dokąd?
Prosiłem o Nową Południową Walię.
Nie ma potrzeby zaprzątać sobie głowy takimi pomysłami.
Spójrz na mnie, Fish. Zmieniłem się.
- Zobacz, kim się stałem. - Kim, do diabła?
Nikczemnikiem.
Nie jesteś nikczemnikiem.
Jesteś niedostosowany.
- Mów ciszej. - Jesteś wyjątkowy.
- A ty jesteś dostosowany? - Ja?
Jasne. Aż za dobrze.
Spójrz na mnie. Zamierzam poślubić córkę biskupa.
Nie można być lepiej dostosowanym.
Szkoła opłaca wszystkie moje potrzeby.
- Nie mogę przestać grać. - Ale rozdajesz wygrane.
Nawet nie masz na opał.
Popatrz, jak żyjesz. Niczego nie masz.
Spójrz na swoje ubrania.
Przestań się dręczyć.
Upadłem tak nisko. Gram nawet w Dzień Pański.
Karty, psy, wszystko. Co tylko można.
Nie musisz tego odpokutowywać w Nowej Południowej Walii.
- Zresztą i tak nie możesz. - Dlaczego?
Bo boisz się wody.
Nie dopłyniesz do Calais.
Mam rzucić monetą?
- Tak. - Wiesz, że używam tylko własnych.
Mów.
- Nie mogę. - Dlaczego?
- Boję się. - To dlaczego robisz sobie takie rzeczy?
- Daj spokój, Dziwaku. - Reszka.
Dla człowieka, który tak panicznie bał się wody,
Leviathan był jedynym możliwym środkiem lokomocji.
W drugiej klasie można było spędzić 8 tygodni...
i nigdy się nie natknąć na iluminator z widokiem morza.
HUTA SZKŁA KSlĘCIA RUPERTA SYDNEY, AUSTRALIA
Biedna krowa.
Właścicielce huty szkła powiedziano,
że z pierwszej klasy w pogodny dzień widać całą drogę do Chin.
Uwaga. Trzymać się mocno.
Mówiłem ci, Hopkins, dostaniemy się tam w mgnieniu oka.
Wielkie nieba! Co za ekstrawagancja.
To pan zapłacił za jego podróż?
Nie pozwoliłbym mu jechać.
Towarzystwo Misyjne też nie zapłaciło.
Ojciec Hopkinsa pisze o wielkim Tak.
Melody.
- Carlyle o "Nieśmiertelnym Tak". - Nic z tego nie rozumiem.
"...obdarzony jego oddanymi uczniami podczas ich trzech..."
Ojcze.
Wstań. Nie jesteś jednym z nich.
Panie Boże.
Oto mój syn, do którego się zraziłem.
A to jego przyjaciele i towarzysze podróży.
Panie,
cóż mamy począć?
To czapeczka,
którą wkładano ci na główkę, gdy się urodziłeś.
Uchroni cię przed utonięciem.
Nie staniemy razem przed Bogiem w dniu sądu?
Odprowadzający niech opuszczą statek!
Wszyscy na pokład!
Oskar wiedział, że to tylko przesąd,
iż czapeczka uchroni go przed utonięciem.
Ale rozpaczliwie chciał w to wierzyć.
Nie możesz mnie dłużej zbywać.
Zbyt długo bawiliśmy się w kotka i myszkę.
Nie wiedzieliśmy, że wychowujemy bogatego chłopca.
- Nie jestem... - Nie jestem żebrakiem.
Nie przyszedłem tu, by żebrać.
Musisz mi powiedzieć, skąd wziąłeś na to wszystko.
Gdyby mój ojciec to usłyszał, cierpiałby męki nie do zniesienia.
Masz moje słowo. On się nie dowie.
Zaufaj mi, Oscarze.
Uprawiałem hazard.
Wiedziałem.
- A więc hazard. - Statek odpływa.
- Masz jakiś system? - System?
Napisz mi, na czym polega ten system.
To nie takie proste. Nie ma już czasu.
- Napisz mi, chłopcze! Błagam. - Musi pan zejść ze statku.
Czy to konie?
Tak.
Przysięgasz przed Bogiem, że mi przyślesz swój system?
Przysięgam.
Musi pan już iść.
Niech pan idzie!
Twoja kolej.
- Przebijam stawkę. - Wchodzę.
Szkoda czasu. Podwajam stawkę.
Dziękuję bardzo.
Na kogo wypadnie, na tego bęc.
Chciałabym się wyspowiadać.
Oczywiście.
- Lucinda Leplastrier. Miło mi. - Oscar Hopkins. Miło mi.
- Czy ksiądz spowiada? - Czasami.
Może nie uznaje ksiądz spowiedzi?
Nie, ja...
Nie.
- Wysłucha ksiądz mojej? - Oczywiście.
Dziękuję.
Gdzie panią znajdę?
W pierwszej klasie.
Żebym mógł zaistnieć,
dwoje hazardzistów, jedno obsesyjne, drugie kompulsywne,
musi się ujawnić.
Proszę mi wybaczyć, że nie przyszedłem wcześniej.
Nic nie szkodzi.
Pokażę panu, jaki piękny mam widok.
Ochmistrz nazywa to "oknem krajobrazowym",
ale ja uważam, że powinno się mówić "z widokiem na morze"...
Proszę zrozumieć,
boję się oceanu.
Mój ojciec był naturalistą.
Cały czas przebywał nad morzem. Ja też, w dzieciństwie.
Ale z czasem zacząłem odczuwać lęk, jak niektórzy przed wysokością.
Droga do pani, z tymi wszystkimi iluminatorami,
napawała mnie przerażeniem.
Winien jestem pani przeprosiny.
Powinienem był przyjść wcześniej.
Przystąpmy do spowiedzi.
"Niech Bóg zagości w twoim sercu...
"i obdarzy cię łaską szczerego wyznania prawdy".
Więc...
"Spowiadam się Bogu Wszechmogącemu...
"i wszystkim świętym w niebiosach,
"że zgrzeszyłam".
Bywałam na Drury Lane,
żeby grać w fan tan.
Grywałam w kości w pociągach pełnych szumowin.
Nie chodziłam na wyścigi,
ale wsiadałam do pociągu tylko po to, żeby grać.
Próbowałam namówić współpracownika, żeby mnie zabrał na walkę kogutów.
Poszłabym, ale odmówił.
Ten stolik jest pułapką na stewarda, o którym wiem,
że gra w pokera.
Chciałam z nim zagrać.
W pociągu grała pani...
w kości holenderskie?
Tak.
- Były też inne gry. - Stara brytyjka?
W Nowej Południowej Walii nazywamy tę grę siódmym człowiekiem.
- Kto zabezpieczał kufel? - "Kufel"?
- Nie zna pani tej nazwy? - Brzmi całkiem znajomo.
Tak myślałem.
Panie Hopkins, czy te terminy...
- panu też są znane? - Obawiam się, że tak.
- To bardzo niestosowne. - Ja tak nie uważam.
- Nie dostałam rozgrzeszenia. - Gdzie tu grzech?
Ryzykujemy. To wszystko jest u Pascala.
Obstawiamy, że Bóg istnieje. Stawiamy nasze życie.
Obliczamy szanse,
że znajdziemy się w raju, w towarzystwie świętych.
Lęk o wygraną budzi nas w środku nocy, zlanych zimnym potem.
I Bóg widzi nasze cierpienia.
Nie wierzę, że Bóg...
żądający od nas hazardu, w którym stawką są nasze dusze...
Prawdą jest, że stawiamy wszystko na jego istnienie.
Nie wierzę, że taki Bóg niechętnym okiem spogląda na kogoś,
kto się zakłada o parę groszy, że koń dobiegnie pierwszy do mety.
O ile nie jest...
bluźnierstwem...
czerpanie przyjemności z tego, co przynależne Bogu.
Zagramy?
- Tak. - Tak!
- Stawiam szylinga. - Wchodzę.
Sprawdzam.
Twoje dwa.
Twoje cztery.
Przebijam.
Sprawdzam.
- Sprowadzam cię na manowce! - Co?
Nie, sprowadzam cię na manowce. Wybacz mi.
Oczywiście, że ci wybaczam.
- Grałem dla przyjemności. - Nie!
Przestań!
O Boże.
Skandal uczynił Lucindę więźniem we własnej kajucie.
Czekała na przeprosiny Oscara,
ale na próżno.
Mój pradziadek nie wyściubił nosa z kajuty,
póki salwy armatnie z Pinchgut nie uczciły wpłynięcia statku...
do portu w Sydney.
WITAJCIE W NOWYM DOMU
Nie obawiaj się o żoniny obrus, Dean.
Nie uronię ani kropelki. Przekonacie się.
Mogę się o to założyć.
Nikt nie przyjmie zakładu?
- Pięć szylingów. Podwójnie albo nic. - Zgoda.
Skupmy się.
Uwaga.
Niewielu biskupów to potrafi.
- Zdejmę to. - Nie, zostaw.
Nie wierzyliście, że potrafię to zrobić.
Dobra robota.
Słyszałem, że twoja szklana dama wróciła.
- Kto? - Twoja petite amie.
Panna Leplastrier nie jest taka.
Zdążyła na czas, żeby cię pożegnać.
Podobno ta parafia to straszna dziura.
Ostatni duchowny uciekł stamtąd.
Bał się, że utknie tam na zawsze.
Panna Leplastrier?
Ta, która wróciła ostatnio z Anglii?
- Poznaliście się? - Tak.
To ja odpowiadam za twoje wygnanie.
I próbowałeś to przede mną ukryć.
- Nie przypuszczałam... - Zamilcz! Słyszysz?
Nie masz racji. Nie denerwuj się, proszę.
- To kwestia teologiczna. - Nie musisz jechać.
Nie mam wyboru. Muszę jechać tam, dokąd zostanę wysłany.
- Przez Boga? - Oczywiście.
Czy przez człowieka, biskupa?
Proszę. Zostaw ten temat.
Co się z tobą stanie w miejscu, gdzie nie ma niczego...
prócz błota i spelunek? Tam nie ma kościoła.
- Ale są wierni. - Zostań.
Proszę.
Uczynię cię współwłaścicielem huty.
I wszyscy się od nas odwrócą.
Nie, muszę jechać.
Będziesz mówił o tym, w co nie wierzysz, ludziom, których to nie obchodzi.
Będę mówił o tym, w co wierzę.
Że nie było niepokalanego poczęcia?
Że Chrystus umarł za nasze grzechy,
że poprzez jego ofiarę możemy dostąpić zbawienia...
i obcować z Bogiem w niebiosach.
W pewnym sensie chcesz być tam wysłany.
Owszem.
Z kim będę rozmawiała?
Odgłosy gonitwy przeszkadzają wielebnemu?
Trochę, pani Judd.
Przyzwyczai się ksiądz...
z czasem.
3 szylingi i 3 pensy. Więcej nie mam, Hugh.
- Podwoimy tę sumę. - To cały mój majątek.
Potroimy go. Ten system działa niezawodnie.
- Jak dotąd się nie sprawdził. - Chłopak to udowodnił. Miej wiarę.
Hugh, nie nadążam za tobą.
Pani Chadwick.
Nie mogę znaleźć Paragwaju.
Sprawdzałaś w indeksie, Alice?
Nawet obowiązki guwernantki...
nie odwiodły dwukrotnie owdowiałej Miriam Chadwick...
od polowania na następnego męża.
Przepraszam za brak odpowiedniejszego miejsca na nabożeństwo.
Nie ma za co przepraszać, zakrystianie.
Bóg jest z nami, gdziekolwiek się zbierzemy.
W katedrze czy pod drzewem.
- Jak pierwsi osadnicy. - Jezus urodził się w stajence, Verger.
Przyniosłam kwiaty na ołtarz.
Dziękuję.
Gdy Lucinda straciła jedynego przyjaciela,
pisała do niego niemal codziennie.
"Co myślisz o szklanej arkadzie nad George Street?
"Albo o szklanej piramidce na skwerze?
"Szkoda, że cię tu nie ma, żeby mi doradzić.
"Tęsknisz za Sydney?"
Reszka.
Kwiaty wielebnego! Kto tu uwiązał konia?
Głupie bydlę.
Hasset nie prosił o przeniesienie na północ, został tam wysłany.
- Prosiłem, ale mi odmówiono. - Biskup ci odmówił?
O co chodzi, panie Judd?
Wielebny Hasset...
to twój bliski przyjaciel?
Bardzo bliski.
Popatrz.
- Powiem wam, co myślę! - Państwo Judd. Proszę wejść.
Graliście w karty. To niedopuszczalne. Nie wyprzecie się.
- Nie wypieram się. - Ona chce się wymknąć.
- Bez obrazy. - Zakłada kapelusz.
- Jest moim gościem. - Tak to się teraz nazywa?
- Pani Judd... - Nie uciszaj mnie. To hipokryta.
Dajemy mu ładne ubrania, ale on ich nie nosi.
Bóg nie chce, by jego sługa wyglądał jak żebrak.
- Ubieram się, jak lubię. - Ubiera się pan jak strach na wróble!
Wygląda jak strach na wróble, odrzuca naszą muzykę i świece.
Gra z kobietami w karty na plebanii.
Oboje jesteście nieokrzesani.
Myślicie, że jesteście cywilizowani,
ale jesteście jak dzikusy, które się przebrały.
Powinniście się modlić, by Bóg wam wybaczył grubiaństwo.
Możecie odejść.
Tą samą drogą.
Zamknijcie.
Jestem skończony.
Na pewno nie.
"Gdy powiedziałem przed Radą Kościelną.
"Że nie czerpałem osobistych korzyści z hazardu, nie uwierzono mi.
"Wykluczyli mnie.
"Przepraszam, że sprawiłem ci tyle bólu, kochany tato.
"Pomyślisz, że jestem skazany na wieczny ogień piekielny.
"Wydaje się, że nie ma wyjścia,
"gdy ktoś dorobił się już opinii, którą tak niesłusznie mnie obdarzono".
Czy jest tu pan Hopkins?
Nie, nie ma go.
- Może mi pani powiedzieć, dokąd poszedł? - Nie, nie mogę.
Jestem tylko dzikuską.
Wio, koniku.
Hopkins?
Wybacz mi.
Prr, koniku. Pani Smith, mamy gościa.
- Za ciasno? - Nie.
Jedna łapka.
Teraz druga.
To są rany od modlitwy.
- Nie od walki? - Od modlitwy. O, tak.
Wielebny Dennis Hasset - Bellingen
Hopkins?
Dzień dobry!
Hopkins?
Mogę cię o coś spytać?
Szukam pracy jako kleryk. Nie będę cię dłużej niepokoił.
Chciałam spytać, dlaczego mnie unikasz?
Wiem, wiele wycierpiałeś. Przykro mi z tego powodu.
Ale teraz ukrywasz się w swoim pokoju.
Nigdy cię nie widuję.
Gdy się spotykamy, nawet na mnie nie spojrzysz. Ledwie coś odburkniesz.
Nie mogę znów zacząć grać.
Nie proszę, żebyś grał.
Nie.
Ciągle żyję w strachu, że w każdej chwili...
możemy powiedzieć lub zrobić coś, co każe nam zacząć grać.
Przyznaję, że nasze doświadczenia w tym względzie nie są budujące.
Jestem słaby. To jest dla mnie jak opium.
Grałem latami, sobie zostawiałem niewiele, większość oddawałem biednym.
Grałem w okreśIonym celu. Nie było w tym grzechu.
Ale gdy już zaspokoiłem swoje potrzeby, nadal nie mogłem przestać,
nawet jeśli przyrzekłem to Bogu.
Zawrzyjmy pakt.
Jaki?
Nigdy nie będziemy grali.
Obiecuję nigdy cię nie namawiać do gry w karty...
ani do żadnej innej formy hazardu.
Dotrzymamy umowy i będziemy przyjaciółmi.
Tak.
- Odchodzę. Nie mogę zostać. - Dlaczego?
Ten rzekomy dżentelmen...
Powiedziano mi, kim on jest.
Donieśli ci przyjaciele z kościoła.
- Nie mogę zostać. - A więc odejdź.
Zepsuję sobie opinię. Ludzie pomyślą, że brałam w tym udział.
W czym?
Start!
Po bokach też, Hopkins.